τα μπαλόνια

μέρα τη μέρα μάζεψα αέρα
κάθε φορά που σε κοίταζα ανάσαινα βαθιά
γέμιζα μέσα μου λίγο λίγο
κι ύστερα έπαιρνα ένα μπαλόνι και το φούσκωνα


πήρα το άσπρο το γέμισα
το άφησα να πετάξει ψηλά στο φως
ένα την μια μέρα ένα την άλλη
φώτισε ο ουρανός περισσότερο


πήρα το κίτρινο έβγαλα τις ανάσες που μάζεψα
το φούσκωσα, το άφησα να πάει στον ήλιο
έστειλα μαζί του κι άλλα πολλά 
η μέρα γέμισε, μεγάλωσε, έγινε άλλη


πήρα το μπλε, πήρα πολλά, είχα ανάσες
φούσκωνα λίγο λίγο, τόσα πολλά
τα έριξα από ψηλά και πήγαν όλα μαζί
στη θάλασσα έπεσαν και την μεγάλωσαν


πήρα το κόκκινο, το γέμισα αέρα
πολλά μαζί, αργά αργά, έγιναν ένα
τα έριξα μακριά μα γύρισαν όλα πίσω
μπήκαν στην καρδιά μου, φούσκωσα τρελά


πήρα το μαύρο και το φούσκωσα
πήρα πολλά μαζί και τα άφησα
γέμισαν τη νύχτα και την έκαναν πιο μεγάλη
μα εκείνη έγινε πιο σκοτεινή και πόνεσα


πόσο να αντέξω αυτές τις ανάσες
δεν ξέρω πια τι άλλο
πόσο πρέπει να φουσκώνω πια
μην με κοιτάζεις άλλο δεν μπορώ