νιώθω αδύναμος μπροστά στο χρόνο
ελάχιστος, μηδενικός
χωρίς ύπαρξη
με πηγαίνει όπως θέλει
άλλες φορές με πετάει ψηλά
άλλες πάλι με συνθλίβει χωρίς οίκτο
είναι στιγμές που με τεντώνει
από την μια άκρη της γης στην άλλη
άλλες πάλι με σμικρύνει
σαν κόκκο σκόνης
που γίνεται ένα τίποτα
από τον άνεμο της ζωής
νιώθω να με ορίζει
μου μαθαίνει να γελάω
να κλαίω, να θυμώνω
χωρίς σειρά, μόνο να νιώθω
είναι δάσκαλος
με τεράστια γνώση
νιώθω αδύναμος μπροστά στο χρόνο
μόνο αυτός ξέρει
πότε θα κοιτάξω μακριά
πότε θα σηκωθώ με προσμονή
πότε θα είμαι έτοιμος για όλα
μόνο αυτός μου τα μαθαίνει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου