κι έφυγα πάλι

με τα κομμένα μου φτερά 
απ' της ζωής τις συμπληγάδες


γέμισα ένα κουτί εγώ
για της ψυχής μου τις μαινάδες


κι είπα να έρθω να σε βρω




μα είχε τελειώσει η γιορτή
είχε χαθεί ο κόσμος όλος


ήμουνα μόνος σιωπηλός
καμβάς ονείρων μου ο θόλος


κι είπα να φύγω κι από δω




να πως τα βήματα βαριά
να πως το μέλλον μοιάζει ξένο


κι ίσως να πρέπει να χαθώ
παρά εδώ να περιμένω


κι έφυγα πάλι κι από δω