έκλεισα τα μάτια
τα σφάλισα με τα χέρια μου
έσφιξα τα δόντια μέχρι που πόνεσα
αφέθηκα
αργά λύθηκε το σώμα
σιγά σιγά κατέβαινε τα μέτρα
η ανάσα μου ακανόνιστη
λίγο λίγο ξεπέρασα τον φόβο
άρχισα να απορώ
πώς ο χρόνος γινόταν τόσο μεγάλος;
η αίσθηση του κενού με ανησύχησε
μπόρεσα να το νικήσω
δεν άνοιξα τα μάτια
αισθανόμουν τη σύγκρουση που ερχόταν
δεν μπορεί να είναι ακόμη μακριά
και τότε έγινε
μόνο τότε άνοιξα τα μάτια
ένιωθα σιγά σιγά την άνοδο
έφευγα από το σώμα
ανέβαινα ψηλά ανάποδα τον γκρεμό
κοιτώντας από μια απόσταση γαλήνης
τι ψέμα έζησα
τι λίγο που ήταν
τι τέλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου