η πιο μελαγχολική θάλασσα

δίχως διάθεση
με βλέμμα απορίας
έκπληξης
κοιτάω την φυγή σου
τα βήματά σου 
καρφώνονται στην άσφαλτο
τρυπάνε τον κόσμο μου


περπατάς 
αφήνεις πίσω σου
ψυχές, όνειρα παρελθόν
βήμα βήμα
πυρωμένο σίδερο σε νερό
σημαδεύεις
χωρίς έλεος


κόβεις δεσίματα
τα λιμάνια παρελθόν
αποφασιστικότητα
πόσο δυνατή
μια αδιαπραγμάτευτη πορεία
αφήνεις μέσα στα μάτια μου
την πιο μελαγχολική θάλασσα του κόσμου