Ποιόν πονάει

Βήμα βήμα σύννεφα περνούσαν
δίχως να πηγαίνουν κάπου πια
γέμισαν με ανέμου την δροσιά
κι όταν τους μιλούσες δεν μιλούσαν

με έναν ήλιο κέντρο σκοτεινό
δίχως να ζεσταίνει πια κανένα
δίπλα εδώ κυλούσαν στο κενό
κι έπεφταν τα χρόνια ένα ένα

κάποια νύχτα γύρισε ξανά
μήπως και μαζέψει ότι μείνει
πίσω σε δρομάκια φωτεινά
είχε φύγει μακριά από εκείνη


ποιόν πονάει που φεύγω ξαφνικά
ίσως κάποτε να το ξεχάσω
πόσο να γυρνάω στο πουθενά
δίχως να κοιτάω ότι θα χάσω


δάκρυα μην ρίξει εδώ κανείς
όταν όλα θα χουν πια τελειώσει
ξέρω πως ποτέ δεν θα φανείς
και ποτέ ξανά δεν θα το νιώσεις