χάθηκε ο ορίζοντας
τον σκέπασε σκόνη
τα μάτια μου ψάχνουν ακόμη
μάταια
έστω και μια αχνή αναλαμπή
στάθηκε ο χρόνος
σε μια στιγμή
σε ένα τέλος
λες και θα είναι το μοναδικό
λες και δεν ξανάγινε
κρύωσε το βλέμμα
τα βλέφαρα μισόκλεισαν
σα να θέλουν να κρύψουν την ψυχή μου
με τα χέρια δεμένα
μπροστά σε στάση άμυνας
και πίσω από όλα ένα γιατί
χωρίς απαντήσεις
κουράστηκα να ρωτάω
και ποτέ να μην υπάρχει μια απάντηση
πάντα μέσα στον ίδιο κύκλο
πάντα στον κύκλο της απορίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου