δάκρυα απόψε

μια φορά κι έναν καιρό
αγάπησα ένα σύννεφο
λευκό πουπουλένιο
δροσερό αργό

καθόταν ψηλά στον ουρανό
το πλησίαζα το κοιτούσα
έπαιζα μαζί του
γελούσα μου μιλούσε

όταν φυσούσε το κρατούσα μην φύγει
μην χαθεί μην πάει μακριά
φοβόμουν πως δεν θα το χα πλέον
πως θα έμενα μόνος

όταν φώτιζε δυνατά ο ήλιος
το έκρυβα μην στεγνώσει
μην γίνει ατμός από φόβο
μην μείνω χωρίς την παρουσία του

όταν νύχτωνε το έδενα
σε ένα όνειρό μου πάνω
να στέκει για να το βρω
την άλλη μέρα για καλημέρα

τόσο μικρό κι όμως
τόσο γλυκό και αγαπημένο
που λεγα πως δεν γινόταν
ήταν στην φαντασία μου μόνο

τόσο δεμένος ήμουν
που έλεγα πως δεν υπήρξα ποτέ πριν
δίχως αυτό δεν ήμουν κάτι
τόσο πολύ ήταν για μένα

ώσπου μια μέρα σκέφτηκα
τι κρίμα είναι
να ορίζω εγώ ένα όνειρο
ακόμη κι αν είναι δικό μου

να έχω εγώ κάτι
που υπάρχει από μόνο του
και το άφησα να πετάξει
να φύγει

και αν ποτέ γυρίσει να ξέρω
πως όταν βρέξει πάνω μου
θα ναι από εκείνο
θα ναι από τα δάκρυά του

θα ναι χαράς δάκρυα

σαν τα δικά σου ... απόψε