γιατί ακόμα καθόμαστε και τους ακούμε;

ποιός είναι αυτός που νομίζει ότι έχει τόση γνώση που να περισσεύει και για τους άλλους;
ποια δύναμη τον ωθεί να νιώθει πως ξεχωρίζει από τον σωρό και τον κάνει ικανό να διαφεντεύει;
πόσες φορές θα πρέπει να πει τα ίδια ψέματα μόνο και μόνο για να πείσει όλους τους άλλους ότι αυτός ξέρει καλά;
πόσο φόβο πρέπει να ρίξουν μπροστά στα μάτια των ήδη ριμαγμένων ανθρώπων αυτού του τόπου μόνο για να πείσουν πως τέρατα θα πέσουν να κατασπαράξουν τον λαό αν αλλάξει τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς;
πόσο πολύ ενόχλησε η διαφορετική αντίδραση απέναντι στα ήδη γνωστά που μας πήγαιναν πότε στον ένα και πότε στον άλλο;
τι μικροκομματική στάση είναι αυτή που κάνει τους ανθρώπους γύρω μας να παπαγαλίζουν τα λόγια των δήθεν σοφών μήπως και βολευτούν και οι ίδιοι σε κάτι που ίσως έρθει;
πόσο μπορεί να αλλάξει η συντηρητική σκέψη όλων που ήταν πότε εδώ και πότε απέναντι χωρίς ποτέ να μην κάνουν κάτι άλλο από αυτό που τους πρόσταζαν;
τι μεγάλος φόβος τους έχει πιάσει πως θα χάσουν ότι είχαν που έχουν πάψει να ακούν και να βλέπουν καθαρά με μάτια ανοιχτά;
τι είναι αυτό που τους δικαιώνει όταν έχουν ένα ειρωνικό χαμόγελο μόνιμα φορεμένο στο πρόσωπό τους λες και είναι οι μόνοι που μπορούν να συσπάσουν τους μυς του προσώπου τους;
ποιός δεν καταλαβαίνει πως η γλώσσα τους είναι ξύλινη και ανίκανη να αρθρώσει κουβέντες που να λένε πραγματικά κάτι;
γιατί ακόμη καθόμαστε και τους ακούμε;
γιατί επαναλαμβάνουμε τις λέξεις έτσι άκριτα χωρίς ούτε μια αντίρρηση;
γιατί κρατάμε σημαίες σκισμένες γεμάτες λάθη και δίχως μέλλον;
γιατί νομίζουμε ακόμη ότι αυτός που μας μιλάει σήμερα θα μας μιλάει και αύριο αφού θα έχουν όλα τελειώσει;
γιατί δεν πιστεύουμε στη δύναμή μας παρά ζητάμε πάντα από άλλους να κάνουν για μας ότι εμείς θα έπρεπε;
γιατί ακόμη καθόμαστε και τους ακούμε;