προσκυνώ σε αλάθητε

προσκυνάω μπροστά στον άνθρωπο
σε κείνον 

που κατανοεί την ανάγκη του άλλου

που βλέπει την ανέχεια του διπλανού

που σκέφτεται σα να ναι στο μυαλό σου μέσα

που αποδέχεται την διαφορετικότητα του απέναντι

που μπαίνει στη θέση των εχθρών του

που βλέπει μέσα από τα μάτια των υπολοίπων

που ζει δίπλα σε όλους όσους έχει

κοντά στις επιθυμίες και τις ανάγκες τους

χωρίς να περιμένει τι έχει να πάρει πίσω

που καίγεται να βοηθήσει την ανημπόρια

που πονάει μαζί με αυτόν που κλαίει

που έχει μια αληθινή καλημέρα να δώσει

που γνωρίζει πότε να ζητάει συγνώμη 

πότε να την απαιτεί

που απλώνει το χέρι του να βοηθήσει

που δίνει αυτό που του περισσεύει 

ή ακόμη κι αν το έχει ανάγκη

που στον θυμό του είναι ήρεμος 

που στην αδυναμία του είναι δυνατός

που στην μοναξιά του είναι γεμάτος από ανθρώπους

προσκυνάω αυτή την τελειότητα 

την μοναδικότητα και την ανυπαρξία του



τι συλλεκτικό κομμάτι